ترنم یک قلم

بعد از گذر دو سال از پایان آخرین قلم در وبلاگ قدیمی،اکنون دوباره به قلمرو قلم وارد میشوم .

در این دو سال که نتوانستم خودم را کامل کنترل کنم والبته آواره نگار شده بودم و در هر خانه و در هر جایی که می توانستم چیزی منتشر کنم می نوشتم ، اکنون که به گذشته نگاه می کنم و سیاه پاره های شخصی و داستانک ها و شعر ها و غیره را مطالعه می کنم ، می بینم که هیچ تضادی با آنها ندارم جز اینکه اکنون تعمق نگاه و آنچه در ظهور حضور بودبسیار بیشتر شده است و صد البته بسیار خوشحالم که قلمم به ثباتی دچار گشته که براحتی می توانم فریادش بزنم.

شاید علت تکلف اکنون من همین جدایش ۲ ساله من از ارباب قلم است که کمی سخت می شود آنچه را باید نوشت ولیک همین نوشتن را به فال نیک می گیرم در همین روز که بر آمده از شب قدر ۲۱ ماه رمضان است و مولایم علی (ع) در این روز رستگار گشت ، سببی شد که خلوتی سنگین باعث شود که  عطش ۲ ساله خود را این چنین فریاد زنم و با دست گیری از قلم ، سیرابش سازم . با نغمه ها و ترنم هایش تفکرم را گسترده سازم و به اعماق نفوذ بشریت آنجا که جز خدا نیست پرواز کنم !

تفالی بر حافظ :

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد

مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند

هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش

که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد